Kontrast
Tekst

Dziecko, które dojrzało do przedszkola

Data publikacji
wt., 06/15/2021 - 11:58

Dziecko dojrzało do przedszkola, gdy:

• dobrze znosi nieobecność rodziców (zostaje pod opieką innych członków rodziny lub znajomych osób);

• z własnej inicjatywy oddala się od mamy, nie trzyma się jej kurczowo;

• potrafi wykonywać proste czynności samoobsługowe w zakresie: komunikowania potrzeb fizjologicznych, umiejętności korzystania z papieru toaletowego, umiejętności mycia rąk mydłem i wytarcia w ręcznik, umiejętności samodzielnego jedzenia – posługiwania się łyżką, a także gryzienia, samodzielnego ubierania i rozbierania się (przynajmniej podejmowania prób).

Doskonali specjaliści, pedagodzy i terapeuci napisali książki o przedszkolu w sposób idealnie dostosowany do sposobu przyswajania przez dziecko wiedzy o świecie. Jeśli poczytacie maluchowi takie książki, odkryjecie przed nim „nieznany świat” – sprawicie, że przestanie się bać i wzbudzicie ciekawość, która przyczyni się do tego, że dziecko pójdzie do przedszkola z przyjemnością.

 

Do takich pozycji należą m.in.:

• „O przedszkolu” Cz. Kulisiewicza

• „Witajcie w przedszkolu” Ingrid Kellner, Jutta Garbert

• „Poradnik Przedszkolaka” lub „Mój pierwszy dzień w przedszkolu” M. Chrzanowskiej.

O TYM WARTO PAMIĘTAĆ:

Adaptację ułatwia:

• racjonalne podjęcie decyzji

• pozytywne myślenie o placówce (zaufanie do personelu)

• poznanie placówki przez dziecko

• wcześniejsze dostarczenie dziecku doświadczeń przebywania z innymi dorosłymi

• umożliwienie kontaktów z innymi dziećmi

• usamodzielnienie dziecka

• stopniowe przyzwyczajanie dziecka do placówki (krótki czas pobytu, bez posiłków, leżakowania)

• akceptacja dziecka i zrozumienie jego stresu, wspieranie go

• okazywanie spokoju, poczucia bezpieczeństwa podczas rozstania

• czas na bycie z dzieckiem po odebraniu go z przedszkola

• ujednolicenie rytmu życia w przedszkolu i w domu

Adaptację utrudnia:

• niepewność decyzji

• brak zaufania do placówki, podejrzliwość wobec personelu

• wyrzuty sumienia, niepokój, lęk, poczucie zagrożenia

• nieznajomość placówki

• brak doświadczeń społecznych w kontaktach z innymi dorosłymi i dziećmi

• nadopiekuńczość, wyręczanie dziecka w czynnościach związanych z samoobsługą

• “rzucenie na głęboka wodę” – pełny wymiar godzin

• pośpiech, zdenerwowanie, zabieganie, brak czasu dla dziecka

• brak zrozumienia dla trudnych zachowań dziecka, obrażanie się na dziecko, odrzucenie

Na podstawie E. Gruszczyk – Kolczyńska, E. Zielińska „Wspomaganie rozwoju umysłowego trzylatków i dzieci starszych wolniej rozwijających się”

ŻYCZYMY DZIECIOM, PAŃSTWU I SOBIE OWOCNEJ WSPÓŁPRACY!